Kuba – podstawowe informacje o kraju

Cuba_-_Matanzas_-_Matanzas_from_Ermita_de_Monserrate_churchKuba położona jest w obrębie Wielkich Antyli i obejmuje największą w tym archipelagu
wyspę o tej samej nazwie oraz ok. 1600 mniejszych wysp i raf koralowych.
Dysponuje licznymi zabytkami historycznymi, których większość została wzniesiona w okresie zależności od Hiszpanii. Większość z tych zabytków to budowle o charakterze wojskowym (Castillo del Moro, La Punta, La Cabana) lub religijnym (barokowa katedra w Hawanie – należy do największych atrakcji turystycznych miasta).

 

Czas lokalny: UTC/GMT-5god. Nie ma czasu letniego.

Kod waluty: 1peso kubańskie=100 centavos.1 CUP=100centavos-peso kubańskie niewymienialne.1 CUC=100 centavos-peso kubańskie wymienialne

Prąd elektryczny: 110/220V. Wtyczki elektryczne typu: A,B,C,F,L.

Populacja: Populacja Kuby wynosi 11,2 mln mieszkańców.

Język oficjalny: Językiem urzędowym jest hiszpański. Pozostałe w użyciu to angielski i niemiecki.

Kuba należy do prowincji karaibskiej państwa geopolitycznego. Lasy zajmują 17% powierzchni. Bardzo charakterystycznym elementem krajobrazu Kuby są efekty procesów krasowych (Sierra de los Organos, wyżyna Hawana-Matanzas, Macico de Guamuhaya ). Klimat sprzyja występowaniu widnych sawann drzewiastych z palmami oliwnymi oraz bujnych lasów równikowych. Klimat równikowy wilgotny. Średnia temperatura powietrza od 22°C w styczniu do 28°C w lipcu.
Większość wyspy zajmuje nizina. W południowo-zachodniej części wznoszą się wapienne góry Sierra de los Organos. Wzdłuż południowych wybrzeży ciągnie się łańcuch gór Sierra Maestra z najwyższym szczytem Turquino (2005 m n.p.m.). Klimat równikowy wilgotny, latem i jesienią występują cyklony tropikalne.

Kuchnia kubańska

Przyzwyczajenia pierwszych mieszkańców Kuby – Hiszpanów, Indian i Murzynów doprowadziło do powstania oryginalnej sztuki kulinarnej.Kuchnia kubańska to doskonałe połączenie kuchni hiszpańskich zdobywców, potomków murzyńskich niewolników i wytępionych okrutnie rdzennych mieszkańców wyspy. Wszystko to doprawiane zostało smakiem oryginalnych przypraw pochodzących ze słonecznych Karaibów. Połączenie produktów typowych dla wyspy z artykułami całkowicie nowymi, przywiezionymi z dalekiej Europy dało podstawę wielu oryginalnym potrawom.

W ogóle posiłki na Karaibach nie jada się w pośpiechu, ale raczej celebruje w atmosferze radości i w promieniach słońca. Gotowanie stanowi bowiem ważną część codziennej egzystencji mieszkańców wysp i z tego powodu w przygotowaniu głównego posiłku dnia często uczestniczy cała rodzina. Tradycyjnej kuchni kubańskiej nie ograniczają żadne surowe przepisy. Wiele potraw np. faszerowany krab, pieczone w całości prosię, czy smażone banany można skosztować na wszystkich wyspach karaibskich. Obszar Kuby obfituje w wiele gatunków dorodnych owoców i warzyw, z morza wyławia się wiele skorupiaków i różnych ryb, co stwarza duże możliwości rozwoju własnych talentów kulinarnych dla tutejszych kucharzy.

Jednak najlepsze potrawy to te, które są przygotowywane w domach, bowiem w dużych hotelach króluje kuchnia „międzynarodowa”, dostosowana do smakowych gustów przybyszów z różnych części świata. Dlatego turystom nie uda się w hotelu czy nowoczesnej restauracji skosztować wielu lokalnych dań.

Kuchnia kubańska rozwijała się przez wiele wieków i w tym czasie przekształcała i łączyła w sobie gusta kulinarne przedstawicieli różnych kultur i ras. Prawdopodobnie pierwszymi mieszkańcami wyspy byli Indianie, którzy pochodzili z Ameryki Południowej i stamtąd przywieźli ze sobą trzy warzywa korzeniowe – słodkie ziemniaki (bataty), maniok i jamsy. Są one obecnie wykorzystywane do przyrządzania wielu potraw.

Podobno najsłynniejsza zupa Karaibów „garnek z papryką” ma indiański rodowód. Na przestrzeni wieków ulegała ona wielu drobnym zmianom, gdyż każdy szanujący się kucharz za punkt honoru uważał konieczność dostosowania jej do własnych upodobań. Obecnie zupa ta zdradza też wyraźnie wpływy afrykańskie, za sprawą sprowadzanych na Kubę niewolników murzyńskich. Hiszpanie po dokonaniu podboju całych Karaibów sprowadzili tam swoje zwierzęta hodowlane oraz zapoznali wyspiarzy z trzciną cukrową, pomarańczami, limonami, cytrynami, imbirem.

Niewolnikom zabraniano hodowania bydła; ich pożywienie stanowiło solone mięso i ryby. Z tego powodu i dziś solona ryba cieszy się dużą popularnością, np. wiele tradycyjnych kubańskich potraw wykorzystuje solonego dorsza do przyrządzania innych, bardziej urozmaiconych potraw

Santeria – religia kubańska

12 lipca 1992 roku dzięki zmianom w konstytucji, Kuba przestała być oficjalnie państwem ateistycznym. Główną jej religią, do której przyznaje się około 85% Kubańczyków, jest katolicyzm. Obok niego dość popularna jest Santeria. Poza nimi pojawiają się w ostatnich latach również wspólnoty Świadków Jehowy oraz wspólnoty protestanckie. Stanowią jednak znikomy promil osób wierzących.

Ponieważ wszystkie te religie poza Santerią są w mniejszym lub większym stopniu znane, naturalnym jest więc to, że skupimy się na typowej religii kubańskiej, o której mało kto słyszał. Santeria, bo o niej tu mowa, ma wspólne cechy z doktryną chrześcijańską. Religia ta pojawiła się na wyspie, kiedy na Kubie zjawili się niewolnicy z afrykańskiego plemieniaIoruba, którzy przez mieszkańców wyspy, nazywani byli „Iucumi”. Największa ich liczba została zwieziona na wyspę w pierwszej połowie XIX wieku. Byli oni prześladowani przez swych katolickich właścicieli za to, że wyznawali pradawną wiarę swych przodków. Jednak dość szybko znaleźli sposób na te prześladowania. Po prostu zgodzili się czcić katolickiego Boga i świętych, jednak tak naprawdę, w ich miejsce podstawiali swoich bożków.

Z biegiem czasu, ten kult religijny stał się jednak bardzo popularny, i to nie tylko na Kubie.W jednej niemal chwili Santeria, zaczęła być traktowana jako część kultury tego kraju. W czasach, gdy w konstytucji Kuby podkreślano, iż jest to państwo ateistyczne,podkreślano również, że jedyną możliwą i uznawaną przez komunistyczny rząd religią jest właśnie Santeria. Nic zatem dziwnego, że wtedy wielu kubańskich katolików było prześladowanych za swoją wiarę.

Obecnie Santeria, jest praktykowana nie jedynie na Kubie, ale również na Wyspach Karaibskich, w północnych miastachStanów Zjednoczonych (Miami, Nowy Jork). Religia ta jest skierowana do duchów przodków, którzy są strażnikami tych, co w nie wierzą. „Santeros”, natomiast to kapłani, przez których przemawiają duchy podczas specjalnie odprawianych ceremonii. Dla wyznawców tego kultu osobiste szczęście, dostępne będzie jedynie za pośrednictwem modlitw oraz innych praktyk, których zadaniem jest m.in. składanie zwierząt w ofierze bóstwom.

„Regla del Ocha”- to nazwa, pod którą również jest spotykana Santeria. „Regla del Ocha” bardzo często łączona z jest uprawianiem czarnej magii. Niemniej jednak wielu badaczy i antropologów uważa, że łączenie tych dwóch rzeczy jest krzywdzące dla Santerii, gdyż pojmowanie Dobra i Zła, jest zupełnie inne niż w przypadku chrześcijaństwa. Zakłada się, że negatywne połączenie tej religii z czarną magią, ma swój początek wiele wieków temu, gdy katoliccy właściciele niewolników, chcieli oczernić ich religię. Najprostszym sposobem było rozgłoszenie informacji o kontaktach z szarlatanami i złymi duchami

Historia Kuby

W czasach prekolumbijskich wyspę zamieszkiwały plemiona Karaibów, Tainów, Sibonejów oraz plemiona Indian Arawak . Przez Europejczyków Kuba została odkryta w 1492 r. Jako pierwszy dotarł do niej Krzysztof Kolumb, który tam szukał drogi do Indii. Od tego czasu jej historia obfituje w wojny, rewolucje, lata kolejnych rządów dyktatorskich.

Była to jedna z pierwszych wysp, które zostały opanowane przez Hiszpanów już w pierwszych latach XVI w.

W początkowym okresie konkwisty hiszpańskiej wyspa była ważną bazą wypadową dla dalszego podboju kontynentu amerykańskiego. W okresie kolonialnym pełniła tez funkcję centrum do handlu z metropolią. To właśnie z Kuby odprawiano statki wyładowane złotem i srebrem do Hiszpanii, a stamtąd sprowadzano artykuły przeznaczone dla mieszkańców kolonii.

Zdobywcy od początku swojego panowania wprowadzili na Kubie system tzw. encomiendy (z hiszp. encomenderos to znaczy kolonizator), co w ostateczności doprowadziło do szybkiego wyginięcia tubylców. Ponieważ w niedługim czasie na wyspie zabrakło siły roboczej, to zaczęto sprowadzać murzyńskich niewolników z Afryki. W wyniku tego Kuba stała się w niedługim czasie (od końca XVIII w.) ważnym ośrodkiem handlu niewolnikami.

Od końca XVIII w. zaczęły łączyć Kubę coraz bliższe stosunki gospodarcze ze Stanami Zjednoczonymi, które pragnęły dokonać aneksji wyspy. XIX w. spłynął krwią mieszkańców wyspy najpierw w powstaniu antyhiszpańskim, a później w czasie wojny hiszpańsko – amerykańskiej. W wyniku starć zbrojnych w 1902 r. Kuba odzyskała niepodległość. Dalsze dzieje tego kraju to okresy dyktatury przeplatane rewolucjami.

Po odzyskaniu niepodległości na wyspę wzmógł się napływ obcego kapitału, zwłaszcza północno amerykańskiego, co w połączeniu z tzw. poprawkami Plattta dołączonymi do kubańskiej konstytucji, zapewniło USA sprawowanie faktycznego protektoratu nad tym krajem.

Ostry kryzys w przemyśle cukrowniczym w 1925 r. wyniósł do władzy G. Machado y Moralesa, którego okres ośmio letnich rządów dyktatorskich cechowały krwawe prześladowania osób o odmiennych poglądach polityczno – gospodarczo – społecznych. Doprowadziło to do kolejnej rewolty podoficerów pod wodzą F. Batisty y Zaldivara. Okres jego rządów niewiele różnił się od rządów jego poprzednika. Skończyło się rewolucją (1956 – 1959) pod wodzą Fidela Castro. Ogłosił on wyspę republiką socjalistyczną. Jednakże właściwie od momentu zakończenia rewolucji kubańskiej kraj ten pozostaje w rękach rodziny Castro – najpierw rządy niemal dyktatorskie sprawował Fidel, a od ponad dwóch lat ster rządów na Kubie spoczywa w rękach jego młodszego brata Raula Castro

Kubańskie zabytki na liście UNESCO

Na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku Kuba otworzyła się dla turystów. Kraj ten pomimo przezywanych trudności gospodarczych postawił na rozwój infrastruktury turystycznej na skalę nie znaną dotychczas od czasu dojścia do władzy przez F. Castro. Rozwojowi tej gałęzi gospodarki sprzyjają piaszczyste plaże, ciepłe morze i sprzyjający klimat. Napływowi turystów sprzyja też ich ciekawość poznawcza. Kuba jako kraj przez morza i władzę była izolowana od reszty świata. Budziło to zrozumiałą ciekawość innych ludzi na świecietym krajem i narodem. Gdy więc nadszedł czas umożliwiający dokonanie konfrontacji różnych opinii krążących po świecie o sytuacji na wyspie z rzeczywistością, wiele osób skorzystało z tej możliwości.

Kuba ma do zaoferowania przybyszom z całego świata wiele wspaniałych plaż, uroczych atoli, wody przejrzystego morza, przyjazny klimat, a także interesujące materialne ślady długowiekowej przeszłości, muzykę, będącą rezultatem połączenia różnych gatunków, życzliwych mieszkańców. Znajduje się tutaj aż dziewięć zabytków wpisanych przez UNESCO na Listę Światową Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego. Najdłużej na tej Liście figuruje zespół zabytkowy w Hawanie i jego system fortyfikacji. Wpis pochodzi z 1982 r. Najciekawsze obiekty tego zespołu to twierdza El Morro i Fort Cabana. Twierdzę wzniesiono w 1563 r., a w XIX w. dodatkowo postawiono w niej latarnięmorską. Szczególną uwagę turystów odwiedzających ten zabytek przyciąga 60 starych armat wycelowanych w morze.

W następnej kolejności znajduje się Trynidad i dolina Los Igenios, który to obiekt dołączył w 1988 roku. Valla (dolina) Los Igenios słynie z uprawy trzciny cukrowej. Natomiast Trynidad to piękne kolonialne miasto położone nad Morzem Karaibskim słynie ze wspaniałego zespołu architektonicznego. Na Listę został również wpisany w 1997 r. zamek San Pedro de La Rosa w Santiago de Cuba pochodzący z początku XVIIw. W obiekcie tym pełno jest schodów, przejść, fos, mostów zwodzonych, a w podziemiach znajdują się lochy.

Kolejne miejsce zajmuje Park Narodowy Desembarca del Granma oraz Dolina Viales. Oba te obiekty zostały wpisane w 1999 roku. W Parku uwagę turystów przyciągają wypiętrzone tarasy morskie oraz ewolucyjnie ukształtowane tereny i obszary krasowe stanowią dowód ciągle zachodzących procesów geologicznych. Dolina Viales tożyzne tereny otoczone górami, na których do dziś uprawia się zwłaszcza tytoń tradycyjnymi metodami. Dodatkową atrakcją widokową tej doliny są rozsiane po całej dolinie ostańce skalne.

W następnym roku dołączył krajobraz architektoniczny pierwszych plantacji kawy na południowym wschodzie Kuby. Pochodzi on z XIX w. i stanowi świadectwo pomagające zrozumieć tamte trudne czasy.

Już w XIX w. miejsce na szacownej Liście znalazły jeszcze dwa obiekty pochodzące z tej wyspy, a mianowicie: Park Narodowy w Alejandro de Humboldt (2001), który tworzy jeden z najbardziej urozmaiconych biologicznie wyspiarskich obszarów na całej kuli ziemskiej oraz zabytkowe centrum w Cienfuegos (2005). Z kolei w 2008 r. na Listę dopisane zostało historyczne centrum Camaguey, będące przykładem zabudowy kolonialnej pochodzącej jeszcze z XVI wieku

Kubańskie cygara

Nie wszyscy wiedzą, że sporą część swojego życia spędził na Kubie, Ernest Hemingway. Ten znany pisarz (autor między innymi lektury „Stary człowiek i morze”) lubił tam popijać Mojjito (połączenie białego rumu, cukru, mięty, soku z cytryny i wody), a do niego popalać kubańskie cygara. W opinii wielu smakoszy i fachowców nie mają one sobie równych na świecie.

Oto kilka najważniejszych rodzajów kubańskich cygar: COHIBA, MONTECRISTO, TRINIDAD, ROMEO Y JULIETA, PARTAGAS, PUNCH. Warto podkreślić, że w 1966 roku na specjalne życzenie Fidela Castro, stworzoną nową markę cygar. Jej nazwa oznacza mniej więcej tyle co – zwój liści tytoniu. To właśnie COHIBA. Cygaro to sporządził, człowiek, który jest uznawany za jednego z najlepszych w tym fachu – mowa oczywiście oEduardo Ribera.

Co ciekawe, aż do 1982 roku te cygara, mogli palić wyłącznie goście samego wodza -Fidela Castro. Z kolei zwijaniem mogli zajmować się jedynie uznani zwijacze, z czego każdy z nich zajmował się tylko jednym wybranym rozmiarem. Do ich wytwarzania wykorzystywano liście z najlepszych plantacji na Kubie. Większość uważa, że smak tych cygar jest naprawdę wyjątkowy i niepowtarzalny. Jeszcze większą renomą cieszy się limitowana seria tych cygar, powstała w związku z 500 – setną rocznicą przybycia do Ameryki, Krzysztofa Kolumba w 1492 roku. Każde cygaro z serii „Siglo” – jest ponumerowane od I do V, poszczególne numery oznaczają kolejne stulecie od pamiętnego wydarzenia w 1492 roku. Na chwilę obecną ostatnim egzemplarzem z tej serii jest bardzo niedawno wydany „Siglo VI”.

Drugim, chyba również nie mniej znanym gatunkiem cygar na świecie, jest TRINIDAD. Zdaniem znawców, to najrzadsza i najbardziej ekskluzywna marka cygar na świecie. Nazwa jej wywodzi się od starego, XVI – wiecznego miasta, które przez UNESCO zostało wpisane do światowego rejestru zabytków architektury. Są one produkowane stosunkowo niedługo, bo zaledwie od 1980 roku, w tej samej fabryce co COHIBA. To właśnie one zastąpiły COHIBE, jako oficjalne cygara prezydenckie. Dopiero od 1998 roku, może je kupić każdy zwyczajny człowiek. Wszyscy chwalą te cygara za ich perfekcyjne wykonanie. Liście do ich produkcji pochodzą z najlepszego na Kubie regionu – Vuleta Abajo.

Oczywiście, to zaledwie tylko dwa spośród wielu niesamowitych gatunków cygar, które pochodzą z tej pięknej, malowniczej wyspy. Trzeba przy tym podkreślić, że właśnie cygara, obok Fidela Castro sprawiają, że Kuba jest znana na całym świecie. Nie są one może tanie, ale nie można też tego od nich wymagać, gdyż uważane są za najbardziej luksusowe produkty tego typu na całym świecie. Nie mniej jednak amatorów tych aromatów wcale nie brakuje.