Miejsca warte zobaczenia w Wenecji

Wenecja jest jednym z najpiękniejszych i najoryginalniejszych miast świata. Znajduje się na „Liście światowego dziedzictwa UNESCO”. Składa się z ponad 100 małych wysp, połączonych niemal 400 mostami, przerzuconymi nad 177 kanałami. Na niewielkiej powierzchni posiada ponad 100 kościołów i muzeów, przez co nazywana jest „miastem sztuki”.

Wenecję najlepiej zwiedzać pieszo lub gondolami i transportem wodnym. Z racji braku ulic i niemal samych kanałów samochód nie przyda nam się w ogóle – najlepiej zostawić go na parkingu. Warto zaopatrzyć się w plan miasta z zaznaczonym przebiegiem tras i kursów vaporetto, autobusów wodnych, zwanych motoscafo oraz promów, zwanych gondola troghetto. Wbrew pozorom błędem byłoby zakładać, iż do celu najszybciej dotrzemy komunikacją miejską. Na ogół najszybciej i najlepiej dostaniemy się w wiele miejsc pieszo. W Wenecji można znaleźć wiele luksusowych hoteli, kawiarnie, restauracje, dyskoteki i kluby, które gwarantują niekończącą się zabawę dla turystów. Nie brak tu również wspaniałych zabytków które postaramy się także przybliżyć.

San Giorgio Maggiore

San-Giorgio-MaggioreKościół ten znajduje się na wyspie San Giorgio. Jego klasyczna i majestatyczna fasada zachęca do obejrzenia go od środka. Zbudowany przez Andrea Palladino w 1576 roku, jest uznawany za jego największe dzieło. Niektórzy uważają, że widok z jego dzwonnicy jest piękniejszy niż z kampanili San Marco. Na pewno kolejka na nią jest krótsza. Przyległy klasztor jest również interesujący i warty odwiedzenia.

Santa Maria Gloriosa dei Frari /Campo dei Frari/

Jest to jeden z kościołów, który koniecznie musimy zobaczyć będąc w Wenecji. Ogromny, a jednocześnie sprawia wrażenie dosyć przytulnego i mimo mieszanki różnych stylów architektonicznych, wyróżnia się prostotą. Posiada ogromną kolekcję renesansowych dzieł. Budowla pochodzi z połowy XV wieku. Początkowo był siedzibą weneckich franciszkanów. Po rozwiązaniu w XIV wieku części weneckich zakonów religijnych, fragment budynku został przekształcony w ARchivio di Stato (Archiwum Państwowe), które mieści się tam do dziś (tuż obok głównego wejścia do kościoła). Wejściowe drzwi do kościoła są otoczone przez ogromny nagrobek doży Giovaniego Pesara, który naprawdę robi wrażenie. Na lewo od wejścia znajduje się piękny nagrobek Canovy, wyrzeźbiony przez zespół jego uczniów, a zaprojektowany przez Tycjana. Naprzeciwko niego jest nagrobek Tycjana, dłuta Luigiego i Pietro Zandomenighiego, ze smutnym lwem Św. Marka, symbolizującym  żal Wenecji po stracie mistrza. W środku warto zatrzymać się na chwilę przed obrazami Tycjana „Madonna rodziny Pesaro” oraz „Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny”, który jest jednym z najpiękniejszych dzieł sakralnych na świecie. W kościele znajdują się również piękne, intarsjowane stalle chóru. Wykonane są z drewna, rzeźbione z rzędami reliefów w marmurze, są nadal używane przez zakonników. Po prawej stronie ołtarza mieści się kaplica florencka z wspaniałą figurą Św. Jana Chrzciciela z 1438 roku, autorstwa florenckiego rzeźbiarza Donatella

San Simeon Grande i San Simeon Piccolo /Campo San Simeon/

Wbrew nazwie to kościół San Simeon Piccolo jest większy od Sam Simeon Grande. Zielona kopuła San Simeon Piccolo jest dobrze widoczna ze  stacji kolejowej i góruje nad Canal Grande. Oba kościoły pochodzą z X wieku, ale 800 lat później zostały gruntownie przebudowane. W środku warta zobaczenia jest figura Św. Simeona z 1317 roku i obraz „Ostatnia Wieczerza”, pędzla Tintoretta.

San Giorgio dei Greci /Ponte dei Greci/

Kościół ten jest jedynym zabytkiem, który pozostał po greckiej społeczności Wenecji. Społeczność tą tworzyli głównie żeglarze, ale też handlarze i artyści, a duża jej część pochodziła z Krety, która przez niemal pół wieku była wenecką kolonią. Kościół funkcjonuje do dziś jako prawosławna świątynia i jest utrzymywany z datków greckiej ludności. Posiada elementy niezbędne w prawosławnej cerkwi, takie jak ikonostas, czyli przegroda oddzielająca ołtarz, oddzielne miejsce dla kobiet i liczne ikony, z których wiele jest autorstwa Damaskinosa, greckiego artysty. Kościół ten posiada charakterystyczną dzwonnicę, pochyloną nad kanałem.

Santa Maria dei Miracoli /Campo Santa Maria Nova/

Jest to wyjątkowy kościół, jeden z najpiękniejszych w mieście. Położony nad kanałem jest jednym z nielicznych, które możemy obejrzeć ze wszystkich stron. Wybudowany w 1489 roku w renesansowym stylu, a, że jest dziełem architektów z Toskanii, przypomina nieco toskańskie świątynie. Zaprojektowany został na planie prostokąta, posiada pięknie udekorowane ściany, sufit ozdobiony przez 50 malowideł, sklepienie z wizerunkami proroków i patriarchów oraz bardzo wysoki wyjątkowy ołtarz, na który prowadzą rzeźbione schody.

Madonna dell’Orto /Campo Madonna dell’Orto/

Jest jednym z nielicznych gotyckich kościołów w mieście. Wybudowany w XIV wieku. Wezwanie „Matki Boskiej w Ogrodzie” zawdzięcza rzeźbie Matki Boskiej z Dzieciątkiem, która wykonana przez Giovanniego de’Santi, początkowo stała w ogrodzie rzeźbiarza. Z biegiem lat była odwiedzana przez coraz większe ilości pielgrzymów wierzących w jej cudowną moc, aż w końcu w 1377 roku przeniesiono ją do kościoła. Na fasadzie możemy podziwiać figury 12 apostołów, a portal udekorowany jest figurami Św. Krzysztofa, Matki Boskiej i archanioła Gabriela. Kościół ten jest znany z posiadania wielu wspaniałych obrazów Tintoretta, takich jak „Sąd Ostateczny”, „Kult złotego cielca”, „Ścięcie Św. Krzysztofa”, czy „Ofiarowanie Maryi w świątyni”. W lewej nawie kościoła znajduje się kaplica Contarinich z obrazem „Św. Agnieszka wskrzeszająca syna rzymskiego prefekta”, a w prawej nawie warto obejrzeć ołtarz Cimy da Conegliano. W kaplicy na prawo od prezbiterium znajduje się grób Tintoretta, oznaczony skromną płytą w podłodze kościoła.

Santi Giovanni e Paolo /Campo Santi Giovanni e Paolo/

Jest to jeden ze wspanialszych kościół w Wenecji. Jego budowa trwała prawie 2 wieki i została ukończona w 1430 roku. Jest to największy gotycki kościół w mieście. Nazywany jest „weneckim panteonem“, ponieważ mieszczą się w nim groby wielu znanych i zasłużonych Wenecjan. Portal jest dziełem Bartolomea Bona, a po obu stronach wejścia znajdują się sarkofagi dożów: Jacopa Tiepola i Lorenza Tiepola. Nawa kościoła robi potężne wrażenie, jest szeroka, długa i zbudowana kombinacji cegły i kamieni. W środku znajdziemy wiele godnych uwagi elementów, takich jak: wspaniały poliptyk „Św. Wincenty Ferreriusz wraz ze świętymi Krzysztofem i Sebastianem“ autorstwa Giovanniego Belliniego, grób Marcantonia Bragadina (którego Turcy po zdobyciu Cypru w 1571 roku żywcem obdarli ze skóry) wykonany przez Vinzenza Scamozziego, kaplica pod wezwaniem „Naszej Pani Pokoju“ z piękną, bizantyjską ikoną i ogromnym barokowym nagrobkiem rodu Valierów, czy kaplicę poświęconą Św. Dominikowi z obrazem „Chwała Św. Dominika“, namalowanym przez Giambattistę Battistę Piazetto. Po prawej stronie kościoła nie sposób zauważyć pięknego, gotyckiego witrażu i obrazu „Św. Antoni Peruzzi z Florencji rozdający jałmużnę“ autorstwa Lorenza Lotta. Na prawo od głównego ołtarza znajduje się Kaplica Ukrzyżowania, dawna siedziba Scuoli di San Girolamo, opiekującej się skazanymi na śmierć. W prezbiterium kościoła znajduje się kilka najpiękniejszych weneckich grobowców, m.in. gotycki nagrobek doży Michele Morosiniego, nagrobek doży Leonarda Loredana, który jest jednocześnie wyrazem czci dla męstwa Wenecji w walce z ligą w Cambrai,nagrobek Andrei Vandramina, uznawany za renesansowe arcydzieło sztuki grobowej, czy jeden z najstarszych – nagrobek Antonia Veniera. W kościele znajduje sie też piękna Kaplica Różańca, ufundowana przez Bractwo Różańcowe. Na dziedzińcu wznosi się pomnik Bartolomea Colleoniego.

San Giovanni in Bragora /Campo Bandiera e Moro/

Kościół ten pochodzi z VIII, ale w 1475 roku został całkowicie przebudowany przez Mauro Cudduciego, który umiejętnie połączył styl renesansowy z gotyckim. Jednym ze słynniejszych obrazów znajdujących się w kościele jest „Chrzest Chrystusa” pędzla Cimy da Conegliany. W ostatnich latach kościół przeszedł gruntowne czyszczenie, bo przywróciło marmurom ich dawny blask. Co ciekawe, na lewej ścianie apsydy przy głównym ołtarzu na wąskiej listwie celowo pozostawiono czarny prostokąt, ukazujący jak bardzo brudzi kamień unoszący się od stuleci dym. W lewej nawie kościoła stoi chrzcielnica, w której był chrzczony kompozytor Antonio Vivaldi.

Santa Maria della Salute /Campo Santa Maria Della Salute/

Kościół ten jest arcydziełem architektury baroku i kolejnym symbolem Wenecji ze swoją charakterystyczną kopuła. Jego masywna konstrukcja z kopułą jest świadomie wzorowana na bazylice Św. Marka. Najcenniejszym skarbem kościoła jest grecko-bizantyjska ikona „Wizerunek dziewicy”, która została przywieziona z Krety w 1672 roku. Piękny, barokowy ołtarz kościoła jest autorstwa Giusa Le Corte, a zwieńczają go trzy rzeźby: Święta Dziewica, uciekająca wiedźma symbolizująca Plagę i arystokratka, będąca symbolem Wenecji. Kościół powstał w XVII wieku jako wotum dziękczynne po zakończeniu epidemii dżumy, która pozbawiła życia niemal 1/3 mieszkańców miasta. Co roku w dniu 21 listopada odbywa się uroczysta procesja dziękczynna za zdrowie miasta. Prowadzona jest po specjalnie przygotowanym pontonowym pomoście, z placu św. Marka przez Canal Grande, aż do kościoła Santa Maria della Salute.

Collezione Peggy Guggenheim /Palazzo Venier dei Leoni/

Jest to jeden z najbogatszych prywatnych zbiorów dzieł XX wieku. Mieści się w dziwnym budynku, który trzeba zobaczyć na własne oczy, a nazywany jest Palazzo Nonfinito, czyli Pałac Niedokończony. Peggy Guggenheim była bogatą, ekstrawagancką amerykańską dziedziczką i patronką artystów. Pałac kupiła w 1949 roku, gdy po całym świecie szukała miejsca dla zebranych przez siebie dzieł sztuki. Wenecja spodobała jej się bardziej niż Nowy Jork, Nicea, czy Paryż. Jej kolekcja zawiera najsłynniejsze obrazy XX wieku. Prace mistrzów, takich jak Picasso, Max Ernst, Marcel Duchamp, Giorgio De Chirica, Rene Magritte, Giacometti, czy Chagall. Reprezentowane są tutaj wszystkie ważne prądy w sztuce XX wieku: kubizm, surrealizm, ekspresjonizm abstrakcyjny i konstruktywizm. Przy  pałacu znajduje się taras, kawiarnia i piękny ogród udekorowany rzeźbami znanych artystów. Jedną z nich jest posąg jeźdźca na koniu, autorstwa Marina Martiniego, zatytułowany„Anioł cytadeli”, przyciągający tłumy turystów.

Basilica di San Marco /Piazza San Marco/

Piazza San MarcoBazylika ta jest jedną z najpiękniejszych średniowiecznych budowli w Europie i symbolem Wenecji. Przytłacza ogromem, tłumem ludzi i panującym w niej mrokiem. Została zbudowana w celu pochowania relikwii św. Marka, początkowo była prywatną kaplicą dożów. W 828 roku kupcy weneccy wykradli jego szczątki z Aleksandrii i przywieźli do miasta. Pomysł pochowania ciała św. Marka związany jest z legendą zgodnie, z którą zatrzymał się on na lagunie podczas podróży morskiej do Rzymu i ujrzał anioła, który słowami: ”Pax tibi, Marce evangelista meus”, zlecił mu miejsce jego pochowania. Święty Marek został mianowany patronem Wenecji, a jego symbol, czyli skrzydlaty lew, przytrzymujący otwartą księgę z wyrytymi słowami anioła, stał się herbem republiki. Bazylika była odbudowywana trzy razy na skutek pożarów. Od strony Piazza San Marco zdobi ją piękna fasada, wielokrotnie rozbudowywana, z pięcioma portalami ozdobionymi mozaikami, przedstawiającymi sceny ze Starego Testamentu. Na środkowym łuku portalu nad wejściem umieszczono alegorie pór roku i 12 miesięcy, a łuk zewnętrzny zdobią postacie rzemieślników weneckich. Wnętrze bazyliki jest  ciemne, pięcioczęściowe, zbudowane na planie greckiego krzyża i podzielone rzędami marmurowych złoconych kolumn. Dolne partie ścian i filarów pokrywają płyty marmuru a powyżej nich oraz na powierzchniach posadzki, kopuł i sklepień umieszczono bogate mozaiki ze złotych i szklanych tesser. Do ich ułożenia doża Domenico Selvo sprowadził artystów z Konstantynopola. Dołączyli do nich miejscowi uczniowie, którzy opanowali sztukę wytwarzania tesser ze szkła (jeden z najlepszych warsztatów założono na wyspie Murano). Pierwsze mozaiki w większości zostały uszkodzone przez pożar w 1106 roku. Obecnie większość mozaik pochodzi z XII – XV wieku, a w sumie pokrywają one około 4000 m2. Bogate ornamenty roślinne, geometryczne i zoomorficzne tworzą bogactwo obrazów trudne do ogarnięcia podczas jednorazowego pobytu we wnętrzu kościoła. W bazylice znajduje się wiele wspaniałych arcydzieł, pochodzących z Konstantynopola, Syrii i wielu innych krajów. Na obejrzenie wszystkich detali potrzeba naprawdę sporo czasu. Rzeźbiony, marmurowy ikonostas kościoła przysłania prezbiterium w stylu bizantyjskim. Poniżej ołtarza znajduje się sarkofag Św. Marka, umieszczony pod wspaniałym baldachimem, a za nim piękny zabytek jubilerskiej sztuki bizantyjskiej – piękny Pala d’Oro (Złoty Ołtarz). Pierwsza plakietka ołtarza została wykonana w Konstantynopolu w I wieku, a do bazyliki sprowadził ją doża Pietro II Orseolo. W XII wieku została zastąpiona nową, wielokrotnie przerabianą i wzbogacaną oraz dodano do jej górnej części kolejne plakietki, przywiezione z kościoła Hagia Sofia w Konstantynopolu. W sumie umieszczono na niej: emaliowane płytki i krążki, figurki i szlachetne i półszlachetne kamienie, w tym 1300 pereł, 300 szmaragdów, 300 szafirów, 400 granatów i 15 rubinów. W północnej części nawy głównej bazyliki znajduje się Capitello del Crocifisso (krucyfiks przywieziony w 1204 roku z Konstantynopola), a ściany baptysterium zdobią mozaiki związane z wenecką szkoła ludową. Warto przyjrzeć się też podłodze, która jest wykonana z marmuru, szkła i porfiru. Bazylika posiada 5 kopuł, 3 duże i 2 mniejsze, a wszystkie niesamowicie ozdobione i pokryte pięknymi mozaikami. Ambona, znajdująca się po prawej stronie budowli i pokryta czerwonym marmurem służyła niegdyś do przedstawiania nowego doży. Obecnie w największe święta wygłasza z niej kazania wenecki kardynał. Nad główną fasadą kościoła ciągnie się Loggia dei Cavali, z której dożowie mogli obserwować turnieje toczące się na Piazza San Marco. Z boku prawego transeptu bazyliki znajduje się skarbiec, w którym możemy podziwiać wspaniałe bizantyjskie skarby. Stanowią one część łupów z Konstantynopola, przywiezionych po IV wyprawie krzyżowej. Małe muzeum bazyliki mieści się w kilku salach i możemy w nich obejrzeć fragmenty najstarszych mozaik, gobeliny lub malowane, drewniane pokrycie Pala d’Oro z 1345 roku. Całą bazylikę Św. Marka najlepiej obejrzeć z galerii, na którą prowadzą strome schody z atrium.

Gallerie dell’Accademia /Campo della Carita/

Jest to najpełniejszy zbiór sztuki weneckiej w jednym miejscu i tak naprawdę najważniejsze muzeum w Wenecji. Galeria Akademii mieści się w budynkach, które wcześniej należały do scuoli Carita, jednej z najstarszych i najbogatszych włoskich scuoli. Została założona w XVII wieku. Początkowo kolekcję tworzyły obrazy akademickich malarzy, jednak z czasem poszerzała się ona o dzieła sztuki pochodzące z zamykanych przez Napoleona kościołów. Zbiory prezentowane są w salach o porządku chronologicznym i obrazują 500 lat rozwoju malarstwa w Wenecji. W 24 salach zebrano prace najwybitniejszych artystów, reprezentujących sztukę religijną i świecką. W pierwszych salach możemy obejrzeć obrazy inspirowane gotykiem i sztuką bizantyjską oraz dzieła z ołtarza kościoła San Giobbe. W kolejnych salach prezentowane są renesansowe dzieła toskańskich mistrzów Andrei Mantegny, Piera della Franceski, Giovanniego Belliniego i Tycjana. Jednym z najbardziej znanych obrazów jest „Burza” Giorgione’a w sali V. W sali X musimy obejrzeć obrazy Paola Veronese’a, m.in. „Ucztę w domu Leviego” oraz „Pietę” pędzla Tycjana. W kolejne salach możemy podziwiać obrazy takich malarzy jak Tintoretto, Luca Giordano, Bernardo Strozzi, Giambattista Tiepola, czy Belliniego i Vittore Carpaccio. Zobaczymy na nich Wenecję w różnych latach i sytuacjach, jest to po prostu zapis codziennego życia w dawnym mieście. Sala XXIII jest częścią dawnego kościoła Carita, a ostatnia XXIV sala jest dawną salą posiedzeń zarządu scuoli i możemy w niej podziwiać jedyny obraz Tycjana „Prezentacja Najświętszej Marii Panny”, który namalował on dla bractwa. Galeria stanowi część Accademia di Belle Arti, czyli weneckiej Akademii Sztuk Pięknych i jest jedną z najlepszych specjalistycznych kolekcji w Europie.

Museo Diocesano d’Arte Sacra /Castello 4312, Ponte della Canonica/

Jest to diecezjalne muzeum sztuki sakralnej. Nietypowe, ponieważ na jego kolekcję składają się dzieła pochodzące ze zlikwidowanych kościołów, oczekujące na renowację i odzyskane łupy złodziei. Ekspozycja zmienia się często, ale zawsze jest warta obejrzenia.

Museo Correr /Piazza San Marco, Ala Napoleonica/

Jest to muzeum poświęcone historii Wenecji i mimo, iż trochę rzadziej odwiedzane, niż inne muzea, to jednak warte obejrzenia. Posiada w swojej kolekcji dzieła przedmioty i obrazy prezentujące życie mieszkańców miasta z różnych epok. Szczególnie interesujące są eksponaty pochodzące z wczesnego renesansu, a także wystawa poświęcona gildiom kupieckim. Museo Corner tworzy kompleks razem z Museo Archeologio i Biblioteką Marciana. Te trzy obiekty znajdują się w Procuratie Nove na Piazza San Marco.

Ca’Pesaro /Fondamenta Ca’Pesaro/

Są to trzy pałace, niegdyś będące siedzibą rodu Pesarów, a obecnie uznawane są za jedno z arcydzieł weneckiego baroku. Mieści się w nich warte odwiedzenia Muzeum Sztuki Orientalnej (Museo d’Arte Orientalne) z jedną z największych światowych kolekcji sztuki japońskiej oraz Międzynarodowa Galeria Sztuki Współczesnej (Galeria d’Arte Moderna), w której możemy podziwiać dzieła z XIX i XX wieku, takich mistrzów jak Marc Chagall, Henri Matisse, Gustav Klimt, Paul Klee, czy Henry Moore.

Museo Storico Navale /Campo San Biagio/

Muzeum to posiada piękny zbiór morskich skarbów, instrumentów nawigacyjnych, dział, torped i wszystkiego co dotyczy związków Wenecji z morzem. Mieści się w budynku dawnego spichlerza Arsenale. Przy wejściu możemy podziwiać olbrzymie kotwice, pochodzące z okresu I Wojny Światowej. W salach na parterze zgromadzono eksponaty pochodzące z artylerii i twierdz weneckiego imperium oraz przykłady broni szturmowej używanej podczas II Wojny Światowej. Na piętrze jednymi z ciekawszych przedmiotów są pergaminowe mapy Morza Śródziemnego, pochodzące z XVII wieku, rzeźby z flagowej galery admirała Morosiniego z 1684 roku, czy niezwykły zbiór pięknie wykończonych drewnianych modeli statków. Znajdziemy tu modele okrętów wojennych, statków handlowych, żaglowców, czy łodzi wiosłowych, czyli dosłownie wszystkich pływających statków. Chlubą zbiorów jest model paradnej galery dożów, zwanej Bucintoro, która wypływa wyłącznie w czasie państwowych uroczystości. Na drugim piętrze muzeum możemy obejrzeć kolekcję cywilnych łodzi żeglujących po weneckiej lagunie (w różnej skali, a niektóre są naturalnej wielkości), tradycyjny sprzęt rybacki, czy ozdobne dekoracje dziobów gondoli.

Ca’d’Oro (Złoty Dom) /Calle di Ca’d’Oro/

Jest to chyba najlepszy i najpiękniejszy przykład weneckiego gotyku. Wybudowany w 1434 roku przez Marina Contariniego. Fasadę zdobiona była płatkami złota i szlachetnymi kamieniami. Pałac ten wielokrotnie zmieniał właścicieli i dopiero w 1984 roku przekształcono go w muzeum i odrestaurowano wnętrze. Obecnie złoto jest zachowane tylko w nazwie domu. Budynek posiada wiele wspaniałych elementów dekoracyjnych i architektonicznych, takich jak wejściowe kolumny z różowego marmuru z Werony, piękne płaskorzeźby i freski zdobiące ściany. Warto wejść na balkon, znajdujący się na drugiej kondygnacji i zobaczyć rozciągający się z niego piękny widok na Canal Grande.  Na drugim piętrze Ca’d’Oro znajduje się kilka wspaniałych prac, m.in. „Św. Sebastian” pędzla Andrei Mantegny, „Zwiastowanie” i „Śmierć Marii Panny” Vittore Carpaccia oraz „Wenus” namalowaną przez samego Tycjana.

Arsenale /Campo Arsenale/

Arsenale należy do włoskiej marynarki wojennej i niestety jest zamknięty dla turystów. Możemy jedynie obejrzeć hol budynku, znajdujący się przy wejściu. Z obu stron wejścia strzegą piękne posągi lwów, będące łupami wojennymi. Do środka Arsenale prowadzi wspaniała XV-wieczna brama, z której boku widnieją inskrypcje runiczne, wyryte przez najemników ze Skandynawii. Gdy spojrzymy na Arsenale z drewnianego mostu, zobaczymy rzędy hangarów dla łodzi. Obecnie są one w bardzo złym stanie, a większość tego terenu stoi po prostu nieużywana. Kilka słów o historii Arsenale:
Wenecja przez wiele wieków była potęgą na morzu. Posiadała potężną flotę, budowaną właśnie w Arsenale. Arsenalotti, czyli pracownicy Arsenale byli bardzo poważani i cieszyli się wyjątkowymi przywilejami. Statki budowano w sposób taśmowy, co było ogromnym osiągnięciem jak na owe czasy i w połączeniu z legendarną wydajnością robotników, pozwalało na budowę nawet jednej galery dziennie!

Palazzo Ducale (Pałac Dożów) /Pizza San Marco/

Pałac będący rezydencją dożów, czyli siedzibą weneckich władz. Jego znaczenie można porównać do znaczenia Białego Domu i Kapitolu skupionego w jednym budynku. W 810 roku doża Agnello Partezipiazio ofiarował na siedzibę władców miasta małą wysepkę nad Bacino di San Marco, na której pałac stoi do dziś. Kilka lat później rozpoczęto budowę drewnianej fortecy obejmującej siedzibę doży i pierwszy kościół Św. Marka. W kolejnych latach pałac przeszedł bardzo dużo zmian, jak również kilka pożarów. Wraz ze wzrostem imperium zwiększała się liczba urzędników, przez co były dobudowywane coraz to nowe części budynku. Ostatnia przeróbka miała miejsce w 1615 roku. Porta della Carta, czyli Główna Brama prowadzi na dziedziniec pałacu, naprzeciw Scala dei Giganti (Schodów Gigantów), na których odbywały się pierwsze koronacje dożów. Fasadę pałacu zdobi ciąg pięknych gotyckich kolumn, na których są wsparte arkady parteru. Przed wejściem do pałacu znajduje się długi balkon z kolumnami, między którymi miały miejsce egzekucje przestępców. Jedną ze wspanialszych sal pałacu jest Salla del Maggior Consiglio, czyli Sala Wielkiej Rady. Jest to największa na świecie sala, której sufit nie jest wspierany przez ani jedną kolumnę. Wzdłuż ścian wiszę portrety pierwszych 76 dożów, a na jednej ze ścian czarna kurtyna zasłania miejsce, w którym powinien mieścić się portret doży Marina Filiera, skazanego za zdradę i straconego w 1355 roku. W pałacu jest mnóstwo miejsc, które trzeba zwiedzić i dzieł, które trzeba obejrzeć. Na trasie zwiedzania na pewno nie możemy pominąć Scala d’Oro (Złotych Schodów), apartamentów doży, Sali dello Scudo, ozdobionej cyklem XVI-wiecznych map, czy Sali della Quattro Porte, zdobionej przez najsłynniejszych weneckich artystów. W Sali del Senato obradował niegdyś 300-osobowy Senat, a w Sali della Quarantina Criminal spotkał się Sąd i wymierzano przestępcom sprawiedliwość. Pierwotnie w Pałacu Dożów znajdowało się też więzienie, ale potem więźniów przeniesiono do „Nowych Więzień”, po drugiej stronie Ponte del Sospiri (czyli Mostu Westchnień) i kanału. Warto wziąć udział w zwiedzaniu pałacu tzw. Itinerari segretim czyli „tajną trasą”, prowadzącą przez różne sekretne pomieszczenia Palazzo Ducale (dokładniejsze informacje są dostępne w kasie biletowej).